On the first floor of a dilapidated building in downtown Rangoon, a narrow staircase leads up to a small space that probably hold more contemporary art per square meter than anywhere else in the city: the Pansodan Gallery. Unlike other galleries, such as those at Bogyoke Aung San market that only sell paintings with “exotic” themes to satisfy the wildest orientalist fantasies of tourists, Pansodan reveals an art scene far richer than one would expect in a country like Myanmar (Burma) — mired in poverty, isolated for years from the rest of the world, and tightly controlled by one of the most repressive dictatorships in the world.

In its three years, the gallery, open every day of the week until six in the evening, has become a meeting place for artists and art enthusiasts. Burmese and foreigners all visit the gallery, not only to buy or sell pieces of art, but to have a tea, exchange ideas, attend a poetry reading, or simply to relax for a short while. The gallery’s owner, Aung Soe Min, is a gentle and kind man that welcomes visitors with Burmese hospitality, and always relaxed and happy to answer any questions.

Aung Soe Min was born 41 years ago in a small town in central Burma. Testifying to the country’s isolation, he says he never met a foreigner until he was twenty-five years old. After studying engineering, he spent several years in the publishing business and began collecting books. Today it has one of the largest libraries of Burma, and is visited by scholars from around the world.

During those years, Aung Soe Min met numerous writers and artists, and seeing that that the country lacked the “infrastructure and market necessary for artists to distribute their works,” he decided to open his own gallery in 2005. It took him three years, but in 2008, after overcoming many obstacles and using the profits he made from selling “three especially valuable paintings” he was able to buy a property on downtown Pansodan Street, close to the old colonial neighbourhood at the heart of the city, and open his gallery.

Sai Htun Oo : Two goldfish

“At that time there were several galleries in Rangoon, but the majority catered exclusively to foreign clients. Burmese people did not even visit many of these galleries, or if they did it was only when accompanying a foreigner. What I’m trying to do here is create a space that’s open to the whole world,” says Aung Soe Min. His purpose isn’t only to “sell paintings, but also awaken Burmese people’s interests in the arts. When people say that I promote artists, I say no, I’m promoting a public.”

It’s not easy being an artist in Burma. The poverty, lack of opportunity, and scarce knowledge of or interest in contemporary art make developing an artistic career far more difficult than in other countries. One of the young artists that displays his work at the Pansodan Gallery, Ein Aye Kyaw, made a hard living painting by commission, especially traditional landscapes after studying zoology and fine arts at the University of Rangoon. He decided to devote himself professionally to art five years ago when he saw a man painting on his street and thought “he’s the only person that really looks tranquil and happy.” That man became his first teacher.

Ein Aye Kyaw with his painting

Ein Aye Kyaw’s paintings are of a simple, impressionist style that he polishes in each painting, depicting ordinary scenes or images that, as he explains, draw you in without your really knowing why – an old taxi in the rain, a child playing in a park, or the strange structure of the Arakanese Kingdom, a half-pagoda, half-military fort palace that came to him after seeing an official building in Naypyidaw, Burma’s new capital that the military junta built in the middle of the jungle six years ago.

Toothed Guitar, by Yè Min

Looking around the gallery, one may find the expressive sculpture by the artist Ye Min: a guitar with teeth in the sound hole biting its own strings. The gallery also exhibits portraits of the Burmese democratic opposition leader Aung San Suu Kyi, which would have been unthinkable just a few months earlier. In any case, government control over the arts is not as strict as with literature or the press. “The government simply isn’t interested and doesn’t care about art. They don’t help us, but they don’t cause problems either. They ignore us,” comments Aung Soe Min.

But artistic freedom is sometimes constrained by prejudice and bias. Burmese society is profoundly conservative and does not tolerate, for example, the exhibition of nudes, nor is it legal. At the same time, the art world is imbued with a sense of tradition and hierarchy, turning itself into a closed shop where innovation is not always well received. The rejection of modern art forms in Burmese art dates back to the colonial era, when for many years “Western” influence was considered a threat to the cultural purity of the nation. Painters like Bagyi Aung Soe (1924-1990), considered by many to be the father of modern Burmese art, fought a long cultural battle for the acceptance of artistic ideas that were looked down upon as “foreign” by the purists. From this arose the expression “crazy art” to describe modern and abstract art.

Aung San Suu Kyi portrait by Myint San Myint

This battle has not yet come to an end, but the pieces on exhibit at the Pansodan Gallery show the growing presence of contemporary artistic styles, and that realist art lives side by side with the abstract, the expressionist, or pop. The Burmese artistic scene is very eclectic, and has seen a slight boom in recent years, as well as a surge in interest overseas. Several artists now exhibit their works in neighbouring countries, as well as the United States and United Kingdom.

Myo Nyunt Khin : Shan Dance

Nonetheless, very few Burmese people can buy paintings or sculptures, even though nearly half of the buyers at Pansodan are from Burma. With the art market so underdeveloped, people rarely buy works as an investment, a trait which differentiates them from collectors in other countries. According to Aung Soe Min, for a Burmese person “buying a painting is a personal decision.” Another peculiarity in Burma is that people like to collect, almost obsessively, the largest number of works as possible from a single artist. “They don’t care if they have one hundred paintings from only one painter. Often, they store the paintings and alternate them on the walls of their homes.”

Cover of The Rangoon Daily, 5 December 1964

Mausert is convinced that the project will help shed light on the recent history of Burmese art, especially as the vast majority of painters combine their personal artistic careers with other commercial work like advertising or comics, a very popular genre in the country, however “the artistic value of these commercial works is not decreased when they do more serious art. There is no stigma against painters doing commercial work, and both activities influence each other.”

Myint San Myint’s techniques do not reproduce well in a photograph. You need to see the layers on canvas, so come to his new exhibition, starting 3 January 2012 to explore them at Pansodan Art Gallery.

ကျွန်တော်သည် မိရိုးဖလာအရ ပိုးပန်းချီပညာနှင့် အကျွမ်း​ဝင်ခဲ့​ပါသည်။ ပိုးပန်းချီ​ဖန်တီးမှုက​​ကျွန်တော်၏​အာရုံ​ခံစားမှုများ​အတွက် အင်အား​ဖြစ်​စေခဲ့သည်။ ပိုးပန်းချီနှင့် အကျုံး​ဝင်သော​ဖွဲ့စည်းမှု အနုပညာကိုသာ အများဆုံး​လုပ်ဖြစ်​လာခဲ့သည်။ အနုပညာလက်ရာ​တစ်ခုဖြစ်​လာ​အောင် ဖန်တီး​ရသော​အလွှာလွှာ အထပ်ထပ်၊ ဆေးစက်၊ ရေးချက်။ ထိုအလွှာ​များ​ကြားက ပေါ်လာ​သော​အရုပ်များ၊ ထိုအရုပ်များကြားမှ အနက်​အရှိုင်း၊ မတူခြားနားသော ပုံရိပ်တို့၊ ရေးချက်တို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်း​သွားသော အဓိပ္ပါယ်တို့သည် ကျွန်တော်​ဝင်စား​ကျက်စားရာ အနုပညာ​​ဖြစ်လာ​ကြသည်။

ထိုသို့ ဖန်တီးရင်း ဆရာ​ဗဂျီ​အောင်စိုး၏ လက်ရာများကို အမြတ်​တနိုးဖြင့် ပြန်လည်​တင်ပြ​ခြင်း​အနုပညာတစ်ခု​အဖြစ်​​​ဖန်တီး​ဖြစ်​သည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် စိန်ခေါ်မှု​ကြီးမား​လှသော မှတ်တိုင်​တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။

Myint San Myint’s paintings are also available from Caphe House in London, from Heriot-Grant Gallery, shipping worldwide.

One of our Than Myint Aung paintings ranks very high in generic image searches for paintings of nature.

Word of mouth has reached the ear of travel writers, and now we expect floods of tourists driving up prices, and our artists buying ever bigger canvases and using ever thicker paint with their new prosperity. But you, you knew us way back when. And you brought your friends. And we all had a great time with the artists.

P.S. Don’t believe it? Buy Lonely Planet here.

P.P.S. Read much, much more about Burmese art, from Andrew Ranard’s book.

P.P.P.S. I don’t even know what NPADC is, do you?

10-17 December, Daily 10.00 am – 6.00 pm

Now inside the gallery, on the 1st Floor, 286 Pansodan Street,

Kyauktada Township, Yangon, Myanmar

CAPism on the roof of Pansodan Gallery

Side Effect, in a rare unplugged performance

CAPism in the sky

CAPism waiting for the sun to go down

Cap says about these paintings:

With trivial manipulations I want to challenge understandings, presumptions and aspirations. By deconstructing everyday images, re-defining the information and reconstructing it back to its original form, perceptions begin conflicting and semiotic distortions transmit reverberations of the society we have come to know.

The result is an illustrated debate; it is about realizing dreams and accomplishing the impossible, open source in a reachable distance. It is about struggle, coexistence and being painfully average – perpetual BETA versions.

You can sample some music of Side Effect at their indiegogo page, where they are currently raising money for various exciting uses.

This is in Unicode; if it is not displaying correctly, download a Unicode font. For a Mac OS 10.7 that should be enough. For pre-2012 Windows and pre-10.7 Macs you may need to download at add-on to your Chrome or Firefox such as Parallel Universe.

ရွှေစိုးဟန်က ရွှေစိုးဟန်ပါပဲ

၁

“နှစ်တစ်ရာ (ရာစုတစ်ခေတ်) အတွင်းမှာ အာလုံးဟာခေတ်ပြိုင်တွေ​ချည်းဖြစ်တယ်”
အဲဒီစကားကို ကွယ်လွန်သူ ဆရာကြည်အောင်က ပြောခဲ့တယ်။
အဲသလိုဆို….​ဆရာဒဂုန်​တာရာကနေ…​ကိုမိုဃ်းဇော်…​ကိုကြည်မောင်သန်းတို့လို မော်ဒန်​လူငယ်တွေထိ အားလုံးဟာ​ခေတ်ပြိုင်ပဲပေါ့… သဘော​တူရဲ့လား…​လက်ခံနိုင်ရဲ့လား… မောင်လေးအောင်လည်း​ခေတ်​မကုန်သေးဘူး။ မောင်သင်းခိုင်​လည်း ခေတ်မကုန်​သေးဘူး။ အောင်ချိမ့်လည်း ခေတ်မကုန်​သေးဘူး.. ဖေါ်ဝေးလည်းခေတ်မကုန်သေးဘူး။ မောင််ချောနွယ်လည်း ခေတ်မကုန်သေးဘူး အဲသလိုပြောရင်သဘောတူမှာလား ထခုန်ငြင်းမှာလား။ ကဗျာဆရာတွေဘယ်လောက်သဘောထားကြီးနိုင်သလဲ။

၂

ကဗျာဆရာတွေ ဘယ်လောက်သဘောထားကြီးနိုင်သလဲ
အဲဒါကိုတွေးမိတဲ့အခါ ပန်းချီဆရာ ဗဂျီအောင်စိုး​ပြောတဲ့​စကားကို​ပြေးသတိရမိတယ်။
“ရွှေစိုးဟန်က ရွှေစိုးဟန်ပါပဲ” တဲ့
ဆရာဗဂျီ​အောင်စိုးကို ” ဆရာနဲ့ ရွှေစိုးဟန်ဟာ ခေတ်ပြိုင်လား ” လို့သွား​မေးစရာ​မလိုပါ။                 ဆရာဗဂျီအောင်စိုး​ကိုယ်တိုင်က-
“ရွှေစိုးဟန်ဟာ ဗဂျီအောင်စိုးရဲ့တပည့်မဟုတ်ပါဘူး
ရွှေစိုးဟန်က ရွှေစိုးဟန်ပါပဲ
ကျွန်တော်နဲ့​​တွေ့​လို့ ရွှေစိုးဟန်ဖြစ်တာမဟုတ်ပါဘူး
ရွှေစိုးဟန်ဖြစ်လာမယ့်သူက ရွှေစိုးဟန်ဖြစ်လာမှာပါပဲ” အဲသလိုပြောခဲ့ဖူးတယ်။
ဆက်မပြောပေမယ့် ဆရာဗဂျီအောင်စိုးရဲ့စိ်တ်ထဲက ပြောလိုက်တဲ့ စကားကိုကျွန်တောကြားလိုက်ရသလို
“ဗဂျီအောင်စိုး​လည်း ဗဂျီအောင်စိုးရဲ့ကိုယ်ပိုင်စတိုင်နဲ့
ရွှေစိုးဟန်​လည်း ရွှေစိုးဟန်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စတိုင်နဲ့”
ဟုတ်တယ် သူ့နှုတ်ဖျားက မပြောလိုက်ပေမယ့်သူ့မျက်နှာက အဲသလိုပြောတယ်လို့ယုံကြည်တယ်။ ဒီစကားရဲ့ အရင်းအမြစ်ဟာ “အားလုံးခေတ်ပြိုင်ပါပဲ” လို့လက်ခံထားတဲ့ အဇ္စုတ္တမှာ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံတယ်။

၃

မဂ္ဂဇင်းထဲမှာ သရုပ်ဖော်ပုံတွေကို ကြည့်ရင် (လက်မှတ်ထိုးမထား နာမည်​ဖေါ်ပြမထားခဲ့ရင်တောင်) ဒါ ဗဂျီအောင်စိုးလက်ရာ… ဒါ စန်းလွင်…. ဒါ အုန်းလွင်…ဒါ ဘလုံလေး…​ဒါ ဦးဘကြည်…​ဒါ မြတ်ကျော်…ဒါ ပန်းချီ​မောင်ငွေထွန်း…​​ဒါ လှစိုး…..​ဒါ ကိုလေး…ဒါ သောင်းဟန်…ဒါ တင်လှဝင်း (ထင်)…ဒါ ကျော်သောင်း….     ဒါ စံတိုး၊ မောင်ဒီပြောနိုင်တယ်။ လိုင်းကို​မြင်တာနဲ့ သူတို့စတိုင်ဟန်ကိုပါသိပြီးသား အဲသလိုပါပဲ ကျော်ဖြူစံ၊ မုတ်သုန်၊ တဂိုးမျိုး၊ ဖေညွှန့်ဝေ၊ ရွှေစိုးဟန် မြင်ရုံနဲ့သိတယ်။ သူတို့မူ သူတို့ဟန်က ရှိပြီးသားပေါ်လွင်ပြီးသား          ‘ ခေတ်ပြိုင် ‘ လို့ပြောနိုင်တဲ့ရင်ခုန်သံချင်းတူညီနေတာမို့ မတူတာက လက်ရာ ကိုယ့်လက်ရာ​ကိုယ့်​အနုပညာနဲ့   ခေတ်ပြိုင်​ကာလကို​ထင်ဟပ်နေပြီးသား။

၄

၁၉၈၂ နောက်ပိုင်းမှာ ဒိုင်ယာရီ ရေးလေ့ကို အကြောင်းမညီညွတ်လို့ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပေမယ့် ဆရာဗဂျီအောင်စိုးရဲ့ ‘ ရွှေစိုးဟန်က ရွှေစိုးဟန်ပါပဲ ‘ ဆိုတဲ့စကားကို ရန်ကုန်မင်္ဂလာဒုံမှာ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဘဝ​သောင်တင်​နေတုန်း​ကာလ (၁၉၈၃-၈၅) အတွင်း နေ့​တစ်နေ့မှာ ကြားခွင့်​ရခဲ့တာပါ။
မှတ်မှတ်​ရရ မြိုင်က ပန်းချီဆရာ ၀င်းမောင် (ခဝဲခြံမှာနေတုန်းကာလ ဝင်းမောင်မောင်) လည်းကျွန်တော်နဲ့အတူ မင်္ဂလာဒုံနေရန်ကုန်ထဲဆင်းလာတဲ့ နေ့တစ်နေ့၊ ကန်တော်ကလေးမြန်မာ့ဂုဏ်ရည်လမ်းထဲက ‘ သဘင် ‘ မဂ္ဂဇင်း​တိုက်ဆီ​အလာ အယ်ဒီတာ ကိုချစ်ဦးညို နဲ့အတူ ပန်းချီဆရာ တစ်သိုက်​ရှိနေနှင့်​တာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ ဗဂျီအောင်စိုး ကိုဒီ ဖေညွန့်ဝေ သူတို့သုံးယောက်
နားလေးနေပြီဖြစ်တဲ့ဆရာဗဂျီအောင်စိုးကို ကိုဒီက နှုတ်နဲ့ စကားပြောတာ​မဟုတ်ဘဲ စာနဲ့ ရေးပြ စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့​ရောက်သွား​ခဲ့တာ ဆရာဗဂျီအောင်စိုးကတော့ နှုတ်နဲ့ပဲ စကားပြန်ပေးပါတယ်။
အဲသလို​မဟုတ်ပါဘူး ကိုဒီ့ကျေးဇူးလည်း ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်။ ကိုဒီ့ဆီကလည်း ကျွန်တော်ယူရတာပါပဲ “
“အဲသလို​မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော့အိမ်မှာနေခဲ့တာ​မှန်ပေမယ့် ရွှေစိုးဟန်က ရွှေစိုးဟန်ပါပဲ”
“ရွှေစိုးဟန်ဟာ ဗဂျီအောင်စိုးရဲ့တပည့်မဟုတ်ပါဘူး
ရွှေစိုးဟန်က ရွှေစိုးဟန်ပါပဲ
ကျွန်တော်နဲ့​တွေ့လို့ ရွှေစိုးဟန်ဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး

ရွှေစိုးဟန်ဖြစ်လာမယ့်သူဟာ ရွှေစိုးဟန်ဖြစ်လာမှာပါပဲ”

၅

ရွှေစိုးဟန်ဆိုတာဘာလဲ
“ပြော့ပျောင်းတဲ့ ကောက်ကြောင်းနဲ့ ရိုးရာဟန်မပျက်စေဘဲ အညာ​ကျေးလက်​ရဲ့ ရနံ့၊ အသံနဲ့ ဟန်ကို ပန်းချီထဲမှာ စုပ်ယူပြီး ပရိတ်သတ်ရင်ထဲ ပို့ပေးနေတဲ့ ပန်းချီဆရာတွေ​ထဲက တစ်ယောက်​အပါအဝင်” လို့ကျွန်တော့စိတ်ထဲမှာ မှတ်ချက်ချလိုက်မိတယ်။

ဒီလိုတွေးနေရင်းပြောနေရင်းက-
အညာ​ကျေးတောက ဖုတ်ထောင်းထောင်းထ​နေတဲ့ ရွာလမ်းကြောင်းမှာ နွားအုပ်ကြီးကို ရွှေစိုးဟန်က​မောင်းထုတ်လိုက်တာ​လားကျောင်းနေတာလား မပြောတတ် ကျွန်တော့​ဆီပဲ နွားအုပ်ကြီးပြေးလာတော့သလိုလို
(အဲဒီ​တုန်းက လွတ်လွတ်​လပ်လပ် ပြောရဲတဲ့ လူငယ်တွေပီပီ “နွားမှာတော့ ရွှေစိုးဟန်အပိုင်ဆုံးပဲ” လို့တောင် ဘောင်စည်းမထားဘဲပြောခဲ့မိသေး)
ရန်ကုန်​ရောက်ပန်းချီရာ ဖြစ်လာပေမယ့် နှုတ်ခမ်းထူထူ ပွင့်ဟဟနဲ့ (ရွာလွမ်းလို့လားမသိ) ငေးငေါင်ငေါင်နေလေ့ရှိတဲ့ အညာသား​ရွှေစိုးဟန်ကို​လွမ်းဆွတ်​မြင်ယောင်ရင်း……။

(မောင်သာလင်း)
၃.၈.၂၀၁၁
(မောင်သာလင်းရဲ့ ကဗျာရေးသက် ၄၇ နှစ်ပြည့်နေ့နဲ့

The big city’s crowded, claustrophobic and closed spaces, a town’s quiet streets, the open air between villages are well evoked. But the longer you look at them the more you see that there is liberty in the city too, and that the villagers are preoccupied, too.

In fifty years, these pictures will be fascinating for their ability to evoke the feeling of the early 21st century. Now they are a valued visual link for the exile, and a pleasure for those who see the streets more often.

Pansodan Gallery has been a supporter of his work for a year and a half, and it is our delight to finally be able to present his work to the public.

In early 2011, Callie Enlow spent months teaching in Yangon, and — who wouldn’t? — succumbed to the fascination of the possibilities of the country. Many people feel for the people, but only a few choose to do something about it. Callie is one of those people. She took a route through art. She has carefully chosen paintings from eight artists and arranged an exhibition in San Antonio.

None of this art will make anyone think “That’s realistic, isn’t it!” But then, Burma does not make you think that either.

The art is wonderful, Callie is knowledgeable, and we hope that people will gather their friends, go there, admire the art, be drawn in more deeply, and deepen their understanding of our world, whether through talking to Callie, enjoying the art, or both.

A map showing the gallery is here.

More information about it can be found at this link, and thanks to SMART too!

ကချင်ပန်းချီဆရာ ဘရန်လီ ရဲ့ တစ်ကိုယ်တော် ပြပွဲကို စက်တင်ဘာ ၂၀ ကနေ ၂၅ ရက်နေ့ထိ ပန်းဆိုးတန်းပန်းချီပြခန်းမှာ ပြုလုပ်ပါမယ်။

ကခ်င္ပန္းခ်ီဆရာ ဘရန္လီ ရဲ႔ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ျပပဲြကို စက္တင္ဘာ ၂၀ ကေန ၂၅ ရက္ေန႔ထိ ပန္းဆိုးတန္းပန္းခ်ီျပခန္းမွာ ျပဳလုပ္ပါမယ္။